Po analizie naszej wysokiej pozycji w artykule Polska liderem! W rankingu braku zaufania – Współpraca w Polsce, cz. 1 czas na przyjrzenie się efektom tej sytuacji. Skoro mamy tak wysoki poziom nieufności w Polsce to jak to wpływa na nas w pracy i życiu prywatnym?
W dużym skrócie tak na poziomie kraju jak i małej Ojczyzny oraz życiu zawodowym i prywatnym zmniejsza się rózwój i bezpieczeństwo przez mniejszą ilość innowacji i współpracy oraz wspólnej strategii i dążenia do realizaci najważniejszych punktów planu wobec kłótni między sobą co prowadzi do kryzysu.
Brak zaufania i komunikacji = masa problemów
- Jeśli coś nam przeszkadza ale boimy się, że będzie źle odebrane to z obawy nie mówimy o tym,
- Im więcej tych spraw w świecie, pracy i życiu będzie się gromadzić tym więcej jest problemów,
- Jeśli mamy pomysł ale obawiamy się, że go odrzucą, skrytykują lub przywłaszczą to milczymy,
- Przez rozwiązywanie problemów na bieżąco zaufanie się buduje a współpraca się kumuluje,
- Wspierając realizację pomysłów innych osób pomagamy im osiągnąć cele a oni nam pomogą,
- Jeśli mamy do siebie zaufanie i czujemy się bezpiecznie to zgłaszamy pomysły i dyskutujemy,
- A dzięki nowym pomysłom i konstruktywnym dyskusjom znajdujemy najlepsze rozwiązania,
- Tak rowijają się demokracje i część StartUp’ów o ile są kierowane lidersko a nie wodzowsko
Nie wszystkie pomysły są dobre ale z ich ilością rośnie innowacyjność i liczba usprawnień pracy.
Poza zgłaszaniem problemów i pomysłów istnieje wiele innych plusów z budowania zaufania.
Co daje zaufanie w firmie i pracy zespołu?
Wg. badania z Harvard Business Review (Zak, 2017) w firmach o wyższym poziomie zaufania jest:
– 74% mniej stresu w pracy (i życiu!),
– 106% więcej energii w pracy,
– 50% wyższa produktywność,
– 13% mniej dni chorobowych,
– 76% więcej zaangażowania,
– 29% więcej satysfakcji ze swojego życia,
– 40% mniej wypalenia zawodowego.
+ na pewno mniej zwolnień i więcej przestrzeni do kreatywnych pomysłów lub rozwiązywania problemów!
Efekty braku zaufania i komunikacji w życiu społecznym
Jeśli od dziecka uczymy się w szkole i od rodziców dyscypliny a w razie pytań często odpowiedź brzmi „Cicho bądź! „Bądź grzeczny!” „Słuchaj!” „Dorośli mówią!” to tracimy zaufanie do innych i nie uczymy się rozmawiać o problemach, które są zamiatane pod dywan a to staje się złym wzorcem.
Oczywiście, pozytywna dyscyplina jest potrzebna jednak zostawiając tą ważną debatę dla ekspertów ds. wychowania i edukacji, chcę tutaj jedynie podkreślić, że jej nadmiar bez uczenia zaufania i komunikacji utrudnia dogadania się z nastolatkiem i jest szkodliwy w ich dalszym życiu dorosłym.
Gdy zdobywamy pierwsze pieniądze w życiu i poznajemy drugą połówkę świat jest piękny i… prosty. Korzystamy z życia aż nie pojawiają się (o ile) problemy pokazujące jego prozę. Kredyt na dom lub mieszkanie, wychowanie swoich dzieci, problemy ze zdrowiem, różnice wynikłe po ślubie.
Czy potrafimy rozmawiać o problemach w rodzinie? Ile jest złości i ukrytych niechęci w bliskich i dalszych rodzinach? Ile razy słyszałeś, aby nie rozmawiać o polityce przy stole? Ale jeśli nie w gronie rodziny to gdzie? Jak mamy świadomie wybierać elity rządzące krajem? Niestety często robimy to krzycząc.
Wśród różnych głosów nt. negatywnych skutków braku zaufania społecznego w Polsce, tak na poziomie kraju, w pracy jak i życiu prywatnym, użyję jednego z przykłądów gdzie nas to może prowadzić:
52% rozwodów jest spowodowana „niezgodnością charakterów” co wg. psychologów często oznacza brak komunikacji, która te różnice może pomóc wyjaśnić. GUS 2024 r.
Apel o współpracę dla dobra Polski
Jeśli się zgadzamy co do tego, że mamy w Polsce problem z zaufaniem i jaki to ma wpływ na nas to warto zastanowić się jak budować zaufanie społeczne od wychowania i edukacji przez współpracę w lokalnych projektach probono z młodzieżą do rzetelnej pracy za godną płacę dla rozwoju i bezpieczeństwa Polski.
Zainteresował Cię wpis? Skomentuj, udostępnij i czytaj dalej:
Polska liderem! W rankingu braku zaufania – Współpraca w Polsce, cz. 1
Zaufanie buduje się otwartą komunikacją – Współpraca w Polsce, cz. 3
Źródła: